شیوه های تدریس، فعالیتهایی هستند که در کمترین واحد زمان، توسط معلم در راه هدایت فراگیران به سوی اهداف آموزشی، به کار گرفته می شوند. «کمترین واحد زمان» نسبت به مدت زمان بهره گیری از روش تدریس[1] و الگوی تدریس[2] سنجیده می شود. زیرا روش تدریس یا روش تعلیم و تربیت،آن نوع از فعالیت معلم است که به نحوی آمیخته به بعد فلسفی و روانشناختی است که طی چندین دهه فعالیت او را شکل داده و جهت می بخشد. بنابراین ممکن است طی سی سال خدمت آموزشی یک مربی، هرگز تغییر نکند. زیرا باید تغییر بنیادهای فلسفی و روانشناختی موجبات تغییر آن را فراهم سازد که آنها هم اموری نیستند که بتوانند هر روزه تغییر یابند.

در ادامه به بررسی مختصر «شیوه های تدریس» پرداخته می شود..

یغما، خلخالی، وهرمزی، تحت عنوان « شیوه های تدریس » آنها را به انواع زیر تقسیم کرده اند:

1- شیوه ی سخنرانی، 2- شیوه ی پرسشی – پاسخی، 3- شیوه ی بحثی، 4- شیوه ی تمرین، 5- شیوه ی نمایشی، 6-شیوه ی آزمایشی، 7- شیوه ی گردش معلمی

امان الله صفوی وهمکاران، تحت عنوان «روشها و فنون کلی تدریس» این گونه فعالیت ها رابه شرح زیر مورد تقسیم بندی قرار داده اند:

1- روش سخنرانی ، 2- روش بحث گروهی، 3- روش آزمایش، 4- روش نمایش، 5- روش آمیخته (تلفیقی).

حسن شعبانی تحت عنوان«الگوها و روش های تدریس» آنها را به شرح زیر مورد تقسیم بندی قرار داده است:

الف ) الگوهای تدریس: 1- الگوی مکانیستیک و الگوی ارگانیستیک ،2- الگوی عمومی تدریس ،3- الگوی پیش سازمان دهنده ،4- الگوی حل مساله .

ب ) روشهای تدریس سنتی و متداول: 1- روش حفظ و تکرار ،2- روش روش سخنرانی ،3-  روش پرسش و پاسخ، 4-  روش نمایشی ،5-  روش ایفای نقش ،6- روش گردش علمی ،7- روش بحث گروهی،8- روش آازمایشی .

ج ) روشهای تدریس جدید (احدیان 1381ص 144الی146) .



[1] - Teaching Method

[2] - Teaching Model